Am I Pretty?!

“Am I Pretty?” gaat niet over mooi zijn maar gaat over verdwijnen in hoe anderen je willen zien.”

We hebben geleerd hoe we eruit moeten zien voor de wereld, maar niet hoe we naar die wereld kunnen en mogen kijken.

En ergens is dat vreemd. Want voordat we leren spreken, leren we kijken. Maar zelfs dat kijken wordt later ingekaderd: wat mooi is, wat normaal is, wat te veel is, wat te weinig is.

De vraag “Am I pretty?” lijkt op het eerste zicht een simpele vraag over uiterlijk. Maar onder die vraag zit iets anders. Iets veel stiller. Iets dat vraagt: Ben ik oké zoals ik ben? Mag ik bestaan op mijn manier?

Ik hou van authentieke kritische denkers. Van mensen met “gekke” ideeën die nog blijven geloven in een wereld van verbinding, creativiteit en vrijheid.Niet om verantwoordelijkheden uit de weg te gaan, maar net om ze te kunnen dragen in alles wat ons mens maakt.

Want we leven vaak naar verwachtingen van anderen. Voor de werking van “het systeem”. Alsof er een onzichtbaar draaiboek bestaat waar we allemaal onbewust aan hebben meegeschreven.

Altruïsme kan ook een excuus worden. Een manier om onze eigen angsten niet onder ogen te moeten komen. Om bezig te blijven met “goed doen”, zodat we niet hoeven te voelen wat we zelf echt willen.

Zo voelt het soms ook in het echte leven: alsof we geprogrammeerd worden in rollen die al klaarstonden nog voor we ze zelf konden kiezen. Wat als je helemaal zelf kon kiezen?